ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η κυκλοφοριακή συμφόρηση ήταν για πολλά χρόνια ένα αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο σε μεγαλουπόλεις σε όλο τον κόσμο. Αν και έχουν γίνει πολλά βήματα για την αντιμετώπισή του, και ταυτόχρονα το τέλος της «εποχής του φτηνού πετρελαίου» έχει μειώσει τη χρήση αυτοκινήτων στις πόλεις, σε αρκετά μέρη του πλανήτη το πρόβλημα παραμένει, και αναζητώνται εναλλακτικές στις αστικές μεταφορές.

Μία από αυτές είναι τα «αστικά τελεφερίκ» του Gondola Project της Creative Urban Projects Inc του Στίβεν Ντέιλ, και της Frog Design. Η συγκεκριμένη «παλιομοδίτικη» (καθώς χρησιμοποιείται από τον 19ο αιώνα) μέθοδος φαίνεται ελκυστική για τις μεγαλουπόλεις, καθώς εκμεταλλεύεται τον εναέριο χώρο αντί για το έδαφος και είναι «καθαρή» λόγω ηλεκτροκίνησης. Αξιοσημείωτο είναι πως μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη μέθοδο φαίνονται να δείχνουν αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς σε μητροπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, αν και υπάρχουν ήδη «αστικά» τελεφερίκ, η χρήση τους είναι μικρή και πολύ συγκεκριμένη.

Ένα από τα επιπλέον πλεονεκτήματα της εν λόγω μεθόδου φαίνεται να είναι ο οικονομικός της χαρακτήρας όσον αφορά το κόστος εγκατάστασης των απαραίτητων υποδομών, που φαίνεται να κυμαίνεται μεταξύ 3-12 εκατομμυρίων δολαρίων ανά μίλι, αναλόγως της υποδομής μίας πόλης- κάτι που συνεπάγεται μεγάλη εξοικονόμηση κεφαλαίων σε σχέση με τα πολύ υψηλότερα έξοδα κατασκευής ενός μετρό, για παράδειγμα, ή υπέργειων σιδηροδρόμων. Η εγκατάσταση των καλωδίων και του απαραίτητου εξοπλισμού επίσης δεν θα προκαλέσει ιδιαίτερη αναταραχή στη ρουτίνα και το χαρακτήρα μίας πόλης, ενώ οι υποστηρικτές των «αστικών» τελεφερίκ κάνουν λόγο για εξαιρετικές επιδόσεις από πλευράς ασφαλείας.

Το σπάσιμο ενός οστού αντιμετωπίζεται «παραδοσιακά» εδώ και πάρα πολλά χρόνια με γύψο. Ωστόσο, η τρισδιάστατη εκτύπωση ενδεχομένως να το αλλάξει αυτό, χάρη στη δουλειά του Τζέικ Εβίλ, του Victoria University στη Νέα Ζηλανδία.

Ο Εβίλ δημιούργησε το Cortex cast: έναν ελαφρύ, ανοικτό εξωσκελετό ο οποίος μπορεί να πλυθεί και μιμείται τις δομές των ανθρώπινων οστικών δοκίδων.

Ο εν λόγω νάρθηκας επιτρέπει τη ροή του αέρα, κάτι που απομακρύνει τις ενοχλητικές αισθήσεις φαγούρας που συνοδεύουν κλασικά τους γύψους.

Όσον αφορά τον καθορισμό της μορφής του νάρθηκα, γίνεται μέσω μεθόδων αντίστοιχων των «συμβατικών» ναρθήκων, με ακτίνες Χ να εντοπίζουν τα σπασμένα κόκαλα. Το πρωτότυπο του Εβίλ χρησιμοποίησε ένα «χακαρισμένο» Kinect για την τρισδιάστατη σάρωση, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη μία πιο αξιόπιστη μέθοδος.

Το Cortex cast επικεντρώνεται σε τοπικούς τραυματισμούς και οπτικά η κατασκευή του θυμίζει κερήθρα, καθώς πρόκειται για ένα σχήμα το οποίο, κατά τον Εβίλ, είναι ταυτόχρονα ανθεκτικό και ελαφρύ, όπως τα κόκαλα τα οποία προστατεύει.

Σε πειραματικό στάδιο

Η κεντρική ιδέα είναι ότι ο ασθενής θα υποβάλλεται σε ακτινογραφία, και το τραυματισμένο μέλος σε τρισδιάστατη σάρωση. Στη συνέχεια, ένας υπολογιστής θα υπολογίζει τη βέλτιστη δυνατή σύνθεση και μορφή του νάρθηκα, με το υλικό να είναι πυκνότερο στα πλέον προβληματικά σημεία. Ακολούθως, η σάρωση αποστέλλεται σε εταιρεία τρισδιάστατης εκτύπωσης (στην περίπτωση του Εβίλ, στην Shapeways στην Ολλανδία) και εκτυπώνεται σε πλαστικό. Το μέσο πάχος του νάρθηκα είναι 3 χιλιοστά, και το βάρος του βρίσκεται κάτω από τα 500 γραμμάρια.

Τα παιδιά σου θα γίνουν αυτό που είσαι. Γι΄αυτό να είσαι αυτός που θέλεις να είναι τα παιδιά σου...

Είμαστε ανταγωνιστικοί (και το ίδιο απαιτούμε κι από το παιδί μας)

Πέρα από την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού που σαφώς καθορίζει και τις αντιδράσεις του, τα περισσότερα παιδιά που εμφανίζουν τελειομανία και έντονη ανταγωνιστικότητα, μιμούνται συμπεριφορές που έχουν δει. Επιπλέον πολλές φορές οι γονείς υποκινούν τα παιδιά- χωρίς αυτό να είναι αθέμιτο- να κυνηγούν πάντα την επιτυχία.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι να διαχωρίζουμε πάντα την προσωπική αξία του παιδιού από τις επιτυχίες του. Πρέπει να δείχνουμε στο παιδί ότι επιβραβεύεται η πραγματική του προσπάθεια και όχι να το αναγνωρίζουμε μόνο όταν είναι πρώτο ή κάνει κάτι καλύτερα από τα άλλα παιδιά. Στην αντίθετη περίπτωση, το παιδί αισθάνεται υποχρεωμένο να κερδίζει για να το αποδεχόμαστε και να το αγαπάμε.

Επιπλέον όταν ένα παιδί εμφανίζει τέτοια συμπεριφορά το σίγουρο είναι να συναντήσει προβλήματα στην ομάδα συνομηλίκων του. Πολλές φορές τα πολύ ανταγωνιστικά και απαιτητικά παιδιά απομονώνονται και δεν γίνονται αποδεκτά. Αυτό που πρέπει να μάθουμε στο παιδί, είναι πως στη ζωή δε γίνεται πάντα να νικάμε. Μπορούμε όμως πάντα να προσπαθούμε όσο περισσότερο μπορούμε και να είμαστε ικανοποιημένοι από τον εαυτό μας. Επιπλέον, μέσω της δικής μας συμπεριφοράς θα πρέπει να δείχνουμε πως κρίνουμε τους άλλους από την ποιότητά τους ως άτομα και όχι από τις επιτυχίες τους.

Αμερικανοί ερευνητές των πανεπιστημίων ΜΙΤ και Χάρβαρντ δημιούργησαν ένα απολύτως οπτικό τρανζίστορ, που χρησιμοποιεί το φως αντί για τον ηλεκτρισμό, για να κάνει υπολογισμούς.

Η μελλοντική εφαρμογή τέτοιων τρανζίστορ στην ηλεκτρονική βιομηχανία μπορεί να «απογειώσει» την απόδοση τόσο των συμβατικών όσο και των κβαντικών υπολογιστών, καθώς θα μπορούν να κάνουν υπολογισμούς πολύ πιο γρήγορα από ό,τι τώρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Βλάνταν Βουλέτι, προχώρησαν στην πειραματική υλοποίηση ενός οπτικού διακόπτη που ελέγχεται από μόνο ένα φωτόνιο (σωματίδιο του φωτός) και επιτρέπει στο ίδιο το φως να ελέγχει την μετάδοση του φωτός σε ένα κύκλωμα. Με άλλα λόγια, πρόκειται για το οπτικό ισοδύναμο ενός συμβατικού τρανζίστορ, του βασικού συστατικού ενός υπολογιστικού κυκλώματος.