kiosterakis.gr +
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ...
Ιστορίες
Όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη Πιάστηκε... Αδιάβαστη
Ζούμε στην εποχή που τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs) μας κατακλύζουν. Μας υπόσχονται ότι μπορούν να αναλύσουν την παγκόσμια οικονομία σε δευτερόλεπτα, να γράψουν κώδικα για διαστημικές αποστολές, να συνθέσουν σονέτα και να λύσουν διαφορικές εξισώσεις που θα έκαναν ακόμα και τον Νεύτωνα να ξύσει το κεφάλι του. Η ανθρωπότητα στέκεται με δέος μπροστά στα δισεκατομμύρια των παραμέτρων τους, τρέμοντας τη στιγμή που η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μας ξεπεράσει σε κάθε επίπεδο.
Μέχρι που έρχεται μια απλή, καθημερινή στιγμή για να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα με τον πιο απολαυστικό τρόπο.
Πριν από λίγο, αποφάσισα να τεστάρω τα αντανακλαστικά ενός από τα πιο εξελιγμένα AI μοντέλα της αγοράς.
«Θα σου κάνω μια ερώτηση κι εσύ θα απαντήσεις, αμέσως! Εντάξει;» του έγραψα.
«Έτοιμος, ρίχτην!» απάντησε γεμάτο ψηφιακή αυτοπεποίθηση.
Όταν ο δικηγόρος συνάντησε τον δάσκαλό του (κυριολεκτικά!)
Λένε πως αν προσπαθήσεις να πιάσεις κορόιδο έναν Κρητικό, μάλλον θα βγεις ζημιωμένος. Αν αυτός ο Κρητικός είναι και ο παλιός σου δάσκαλος... τότε απλά άλλαξε χωριό!
Η ιστορία αυτή βασίζεται σε μια γλυκιά παιδική ανάμνηση της συζύγου μου, όπως της την είχε διηγηθεί ο πατέρας της. Αφού διαμορφώθηκε και εμπλουτίστηκε κατάλληλα, τη μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας...
Σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, ένας γνωστός και «διαβασμένος» δικηγόρος προσπαθούσε καιρό να ξεφορτωθεί ένα μικρό χωράφι. Το κομμάτι αυτό ήταν όλο πέτρες και ξερόχορτα, κι είχε μόνο ένα καλό: ένα παλιό, βαθύ πηγάδι με γάργαρο νερό.
Η κοσμική διελκυστίνδα του καλοκαιριού...
Η μέση των καλοκαιρινών διακοπών έχει τον δικό της, ανακουφιστικό ρυθμό. Ο χρόνος παύει να μετριέται σε σαρανταπεντάλεπτα μαθήματος και διορθώσεις γραπτών, και απλώνεται νωχελικά, σαν τη σκιά της ομπρέλας στην άμμο. Εκεί, με φόντο το απέραντο γαλάζιο και τον απαραίτητο πρωινό καφέ ανά χείρας, το μυαλό ενός δασκάλου βρίσκει επιτέλους τον χώρο να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να ταξιδεύει σε αναπάντεχα παράδοξα.
Κάπου ανάμεσα σε μια γουλιά παγωμένου εσπρέσο και τη θέα ενός παιδιού που προσπαθούσε να φουσκώσει ένα θαλάσσιο στρώμα στην ακρογιαλιά, ένα αυθόρμητο, ελαφρύ χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Δεν πέρασε απαρατήρητο. Το βλέμμα της γυναίκας μου, εκπαιδευμένο μετά από τόσα χρόνια να εντοπίζει τις ακριβείς στιγμές που το μυαλό μου «απογειώνεται» από την πραγματικότητα, με κάρφωσε αμέσως.
Το παιχνίδι των εκατοστών: Όταν το «Νεπτούνια» φίλησε τον Ισθμό
Γιατί ένας έμπειρος ναύτης και μερικές μεγάλες λαστιχένιες μπάλες κρεμασμένες από την κουπαστή ήταν οι μοναδικοί προστάτες ενός θρυλικού βαποριού, τη στιγμή που οι πανύψηλοι βράχοι του Ισθμού απείχαν μόλις λίγα εκατοστά από τα μάτια ενός έκπληκτου νεαρού;
«Παππού, γιατί έχεις κλείσει το κλιματιστικό; Θα σκάσουμε!» παραπονέθηκε ο μικρός Χάρης, αφήνοντας για λίγο το tablet του, καθώς η παρέα των εγγονών είχε μαζευτεί γύρω από την πολυθρόνα μου.
Χαμογέλασα και τους κοίταξα. «Αχ, βρε παιδιά... Έχετε μάθει όλοι στους είκοσι βαθμούς, αποστειρωμένοι μέσα σε ένα κλιματιζόμενο κουτί. Καλοκαίρι έχουμε! Πρέπει να νιώσετε την εποχή, την αλμύρα, τη ζέστη. Ξέρετε ότι παλιά τα καράβια δεν είχαν κλιματισμό και τα ταξίδια ήταν μια αληθινή περιπέτεια;»
«Χωρίς Air Condition, παππού; Και πώς παλεύατε τη ζέστη;» ρώτησε η Ελένη με απορία.