ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η μουσική και οι στίχοι συχνά γίνονται η φωνή των συναισθημάτων που όλοι μοιραζόμαστε. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι βιωματικό, αλλά μια γενικότερη στιχουργική και φιλοσοφική προσέγγιση πάνω στο θέμα της απουσίας, με σκοπό να αγγίξει και να εκφράσει όποιον έχει νιώσει αυτό το συναίσθημα.

Υπάρχει μια αθόρυβη στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου, όπου κοιτάζει πίσω και συνειδητοποιεί πως το «για πάντα» είναι μια λέξη που δανειζόμαστε από τις επιθυμίες μας και όχι από την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι που αγαπάμε φεύγουν, και η απουσία τους αφήνει πίσω της έναν παράξενο, βαρύ απόηχο.

Αν υπάρχει ένα μέρος στην Κρήτη όπου ο χρόνος μετριέται με διαφορετικούς χτύπους καρδιάς, οι μαντινάδες αντηχούν σαν καθημερινή κουβέντα και το «όχι» έχει τη δική του, ανυπότακτη γραμματική... τότε μόλις στρίψατε την τελευταία στροφή για τα Ανώγεια. Και μια φιλική συμβουλή: αν ένας Ανωγειανός σας κεράσει ρακή και σας κοιτάξει στα μάτια, μην προσπαθήσετε να τον αμφισβητήσετε — απλώς πιείτε τη!

Στις πλαγιές του Ψηλορείτη, σκαρφαλωμένα σε υψόμετρο που σχεδόν αγγίζει τα σύννεφα, τα Ανώγεια δεν είναι απλώς ένα ορεινό χωριό. Είναι ένας ζωντανός θρύλος, υφασμένος με πέτρα, αέρα και αδούλωτο πνεύμα. Εδώ, τα πετρόκτιστα σπίτια στεκόνται περήφανα, λες και φυλάνε τις μνήμες των ανθρώπων που ξαναέκτισαν τον τόπο τους μέσα από τις στάχτες, όχι μία, αλλά τρεις φορές στην ιστορία τους. Στα σοκάκια και στις γραφικές πλατείες του χωριού, ο αέρας μοσχοβολάει ψητό αντικριστό και καμένο ξύλο, ενώ η φιλοξενία των κατοίκων δεν είναι τουριστικό σύνθημα, αλλά αδιαπραγμάτευτος νόμος.

Αν υπάρχει ένας ήχος που έχει ταυτιστεί απόλυτα με το ελληνικό καλοκαίρι, τη ραστώνη κάτω από τη σκιά των δέντρων και τη ζέστη του μεσημεριού, αυτός είναι αναμφίβολα το ασταμάτητο, εκκωφαντικό τραγούδι των τζιτζικιών. Κάθε φορά που ακούμε αυτή την αδιάκοπη καλοκαιρινή συναυλία, είναι σχεδόν αδύνατο να μην αναρωτηθούμε πώς αντέχεται τόση ένταση ή, ακόμα καλύτερα, ποιο είναι το «κοινό» στο οποίο απευθύνεται αυτή η ηχητική παράσταση.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στα τραπέζια της αυλής και τις καλοκαιρινές κουβέντες, ξεπροβάλλει πάντα ένας διασκεδαστικός ισχυρισμός: ότι τα θηλυκά τζιτζίκια είναι εντελώς κωφά και γι' αυτό τα αρσενικά αναγκάζονται να «φωνάζουν» με όλη τους τη δύναμη, μπας και καταφέρουν να ακουστούν. Πρόκειται όμως για μια πραγματική βιολογική αλήθεια ή μήπως για μία από τις πιο επιτυχημένες και χαρούμενες παρεξηγήσεις στην ιστορία της φύσης;

ΤΙΤΛΟΣ: Πατίνι ή κούρσα - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά. Ανάμεσα σε ατελείωτες υποχρεώσεις, πιεστικές προθεσμίες, βαριές ειδήσεις και τα καθημερινά μικροάγχη της επιβίωσης, τείνουμε να ξεχνάμε τη θεραπευτική δύναμη που κρύβει μια απλή, αυθόρμητη στιγμή χαράς. Κι όμως, τι θα ήταν η ίδια η ζωή χωρίς λίγο χιούμορ, χωρίς εκείνη τη σπίθα που μετατρέπει τις μικρές αναποδιές και τα παράδοξα της καθημερινότητάς μας σε αφορμή για ένα πλατύ, λυτρωτικό χαμόγελο;

Το να γράφεις στίχους δεν σημαίνει πως πρέπει απαραίτητα να βουτάς στη μελαγχολία, στους ανεκπλήρωτους έρωτες ή στις μεγάλες, σκοτεινές υπαρξιακές αναζητήσεις. Σημαίνει επίσης να έχεις το θάρρος να τσαλακωθείς, να κοιτάξεις τις μικρές ανθρώπινες παραφωνίες της διπλανής πόρτας και να τις μετατρέψεις σε μελωδία.