ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Αμερικανοί ερευνητές του πανεπιστημίου Χάρβαρντ δημιούργησαν έναν στρατό από μικροσκοπικά αυτόνομα ρομπότ, που μιμούνται τη συμπεριφορά των τερμιτών και μπορούν να χτίσουν μόνα τους, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση, ολόκληρα κάστρα με τουβλάκια.

Είναι η πρώτη φορά που ρομποτικοί «χτίστες», χωρίς καν να έχουν προγραμματιστεί εκ των προτέρων, ώστε να έχουν γνώση του συνολικού σχεδίου της κατασκευής, κατασκευάζουν με αυτο-οργάνωση και από κοινού εντυπωσιακά οικοδομήματα.

Ίσως είναι μια πρόγευση του ρομποτικού μέλλοντος των οικοδομών, που μπορεί να βασίζεται στη νοημοσύνη -και στο στιλ- των εντόμων! Είναι μια λογική που ανατρέπει την εδώ και χιλιετίες καθιερωμένη προσέγγιση των ανθρώπινων κατασκευών, οι οποίες βασίζονται σε μια ιεραρχία με επικεφαλής τον αρχιτέκτονα και τον πολιτικό μηχανικό.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Τζάστιν Γουέρφελ του Ινστιτούτου Βιολογικά Εμπνευσμένης Μηχανικής Wyss, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", καθώς και ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), σύμφωνα με το BBC, το "Nature" και το "New Scientist", δήλωσαν ότι η αποκεντρωμένη λογική των ρομπότ τους, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα, πχ για αποστολές σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, όπως οι ζώνες φυσικών καταστροφών ή το διάστημα. Αν πχ ένα ρομπότ καταστραφεί ή χαλάσει, τα άλλα μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τη δουλειά τους.

«Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τέτοια ρομπότ σε πλημμυρισμένες περιοχές, προκειμένου να αναλάβουν μόνα τους να χτίσουν φράγματα με σακιά άμμου», είπε ο Γουέρφελ, του οποίου οι τεχνητοί τερμίτες αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος TERMES του Χάρβαρντ.

Βρετανοί και Γερμανοί δημιούργησαν τον πρώτο διαδραστικό χάρτη της ανθρώπινης γενετικής ιστορίας, ο οποίος, καλύπτοντας μία περίοδο 4.000 ετών, φέρνει στο φως το πολύπλοκο γενετικό «ανακάτεμα» ανάμεσα στους πληθυσμούς της Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής.

Μεταξύ άλλων, ο «άτλας» δείχνει ότι οι απομονωμένοι Καλάς που ζουν στην οροσειρά Ινδοκούς του Πακιστάν, φέρουν σήμερα στο DNA τους αρχαία γονίδια που έφθασαν στην Ασία από την Ευρώπη ή τη Μέση Ανατολή (η ακριβής προέλευσή τους δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί) πιθανότατα μέσω του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακριβώς αυτό πάντα πίστευαν οι ίδιοι οι Καλάς και τώρα η γενετική έρευνα μάλλον τους δικαιώνει.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (Τμήμα Στατιστικής) και του University College του Λονδίνου (Ινστιτούτο Γενετικής), καθώς και του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ της Λειψίας, με επικεφαλής τον δρ. Γκάρετ Χέλενταλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», τη βρετανική «Ιντιπέντεντ» και το "Nature", βάσισαν τον «χάρτη» τους στην πλήρη συγκριτική ανάλυση του DNA 1.490 ανθρώπων από 95 πληθυσμούς από όλο τον κόσμο.

Σε μερικούς ανθρώπους δεν υπάρχει διαφορά είτε βλέπουν ένα πίνακα του Βαν Γκογκ, είτε ακούνε Μπαχ, είτε κοιτάζουν το Πυθαγόρειο Θεώρημα.

Τα μαθηματικά μπορούν να γοητεύσουν κάποιον -κατά προτίμηση έναν μαθηματικό που τα καταλαβαίνει!- τόσο πολύ που να διεγερθούν οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου του, οι οποίες ενεργοποιούνται και στη θέα ή την ακρόαση ενός μεγάλου έργου τέχνης.

Αυτό διαπίστωσε μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, σύμφωνα με την οποία όσοι θεωρούν πραγματικά όμορφες τις εξισώσεις, τις βλέπουν σαν αυθεντικά έργα τέχνης. Η νέα μελέτη ενισχύει τη θεωρία ότι υπάρχει μια ενιαία νευροβιολογική βάση για την ομορφιά και την αισθητική αντίληψη του ωραίου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Σεμίρ Ζέκι του Εργαστηρίου Νευροβιολογίας Wellcome του University College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Frontiers in Human Neuroscience» (Σύνορα στην Ανθρώπινη Νευροεπιστήμη), σύμφωνα με το BBC, χρησιμοποίησαν την τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης (fMRI) για να μελετήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα 15 εθελοντών μαθηματικών, την ώρα που αυτοί καλούνταν να δουν 60 μαθηματικές εξισώσεις και να τις αξιολογήσουν ως όμορφες, άσχημες ή ουδέτερες.

Η μελέτη έδειξε ότι η εμπειρία του «μαθηματικά ωραίου» καταγράφεται στην ίδια συναισθηματική περιοχή του εγκεφάλου (στον μέσο κογχομετωπιαίο φλοιό), όπου αποτυπώνεται και γίνεται η επεξεργασία του «ωραίου» στην μουσική ή τη ζωγραφική.

Μέχρι σήμερα, πολλοί μαθηματικοί πίστευαν ότι υπάρχουν μόνο 85 πιθανοί τρόποι να δέσει κανείς μια γραβάτα. Κι όμως, ο κόμπος που προτιμούσε ένας στιλάτος «κακός» στην ταινία Matrix Reloaded βρέθηκε να αψηφά τον υποτιθέμενο κανόνα. Η πραγματική απάντηση υπολογίζεται τώρα στους 177.147 διαφορετικούς κόμπους -έστω κι αν πολλοί μοιάζουν με γόρδιους δεσμούς που κανείς δεν θα δεχόταν να φορέσει.

Ο Μίκαελ Βεγντέμο-Γιόχανσον, μαθηματικός του Βασιλικού Ινστιτούτου KHT της Στοκχόλμης, αναφέρει στο περιοδικό New Scientist ότι άρχισε να μελετά τα μαθηματικά των κόμπων όταν είδε στο YouTube ένα βίντεο για τη γραβάτα του «Merovingian», χαρακτήρα της γνωστής ταινίας.