
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου το 1851 και διαμορφώθηκε μέσα σε μια οικογένεια φημισμένων Τηνίων μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας και ο θείος του διατηρούσαν εργαστήρι μαρμαρογλυπτικής με υποκαταστήματα στη Σμύρνη, στο Βουκουρέστι και στον Πειραιά. Ο πατέρας του τον ξεχώριζε ως πρωτότοκο από τα πέντε αδέλφια του και τον προόριζε ως συνεχιστή της επιχείρησης.
Μεγαλώνοντας, θα αγαπήσει το μάρμαρο, όχι σαν το μέσο που θα του αποφέρει χρήματα, αλλά σαν το υλικό που πάνω του θα λαξέψει τις ζωηρές εικόνες του μυαλού του. Η ρήξη με τον πατέρα του ήρθε, αλλά ο Γιαννούλης κατάφερε να πετύχει το στόχο του. Να πάει στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση και από το 1872, με υποτροφία του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, να συνεχίσει στην Ακαδημία του Μονάχου. Ο ταλαντούχος νέος εμπνέεται από την ελληνική μυθολογία και την αρχαιότητα και εκθέτει σπουδαία έργα όπως το «παραμύθι της Πεντάμορφης» και ο «Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα».
Το εκπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ του PBS με τίτλο: "Secrets of the Parthenon" (τα μυστικά του Παρθενώνα) αναλύει τον τρόπο που χτίστηκε ο περίφημος Παρθενώνας και καταγράφει λεπτό προς λεπτό τις προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για την αναστήλωση του, από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, διεισδύοντας στα βάθη του ιερού αυτού βράχου της Ακροπόλεως.

Πώς θα μπορούσε να αποτραπεί το λιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών; Μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, με τη μορφή τεχνητού χιονιού, στο παγοκάλυμμα.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.
Στη Σκιάθο το αεροδρόμιο βρίσκεται πολύ κοντά σε μία παραλία του νησιού, με αποτέλεσμα τα αεροσκάφη να πετούν πολύ χαμηλά, λίγα μέτρα, πάνω από τους λουόμενους κατά την προσγείωση ή την απογείωση.

To internet είναι τεράστιο. Ενώ οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την πεποίθηση ότι το ίντερνετ σταματά στην τελευταία σελίδα που βρίσκεται στο ιστορικό αναζήτησης μας στη Google, η πραγματικότητα απέχει κατά πολύ από αυτό. Όπως ένα παγόβουνο, έτσι και το Διαδίκτυο κάτω από την επιφάνειά του κρύβει ένα τεράστιο κομμάτι στο οποίο εμπεριέχονται πολλά πράγματα που δεν μπορούν να εντοπιστούν με μία έρευνα στις δημοφιλείς μηχανές αναζήτησης. Αυτό το κομμάτι, ονομάζεται ‘Dark Web’, κοινώς σκοτεινό διαδίκτυο.
Ένας μεγάλος αριθμός ιστοσελίδων παρέχονται δωρεάν στο κοινό. Facebook, Instagram, YouTube, blogs, online games, Wikipedia - οτιδήποτε γνωρίζετε και αγαπάτε σχετικά με το διαδίκτυο. Όλα τα παραπάνω είναι εύκολα προσβάσιμα και σχετικά ακίνδυνα, όταν χρησιμοποιούνται σωστά.

Μια νέα επαναστατική τεχνολογία, μέσω της οποίας δίνεται η δυνατότητα στους τυροκόμους να αυξήσουν την ποσότητα του τυριού που παράγουν χρησιμοποιώντας την ίδια ποσότητα γάλακτος, δημιούργησαν δύο φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Ο λόγος για τους τελειόφοιτους της Φαρμακευτικής Σχολής, Δημήτριο-Ιωάννη Κασαρτζιάν και Γεώργιο Καρανάσιο, που με τη βοήθεια του συντονιστή καθηγητή, Κωνσταντίνου Πουλά και της εταιρίας Θύρατρον, έχουν καταφέρει να οδηγηθούν στο έργο «CHEESEBOOST».

Στον Οδυσσέα Ελύτη αποδίδεται το παρακάτω ποίημα με τίτλο «Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία». Είναι όμως δικό του;
Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...
Ο ιστότοπος αυτός, χρησιμοποιεί μικρά αρχεία που λέγονται cookies τα οποία βοηθούν να βελτιωθεί η περιήγησή σας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι συμφωνείτε με αυτή την πολιτική...