ΤΙΤΛΟΣ: 28η Οκτωβρίου, στις τρεις και μισή - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)
«Ο γιος τη μάνα φίλησε και πήρε το τουφέκι / κι όρμησε έξω σαν θεριό να πάει στο λιμάνι...»
Μια συγκινητική μουσική αφήγηση για το ιστορικό «ΟΧΙ» και το κάλεσμα της πατρίδας. Από την αναγγελία του τελεσιγράφου και το λιμάνι της Κρήτης, μέχρι τις πρώτες γραμμές της μάχης, τιμούμε τη μνήμη και τη θυσία των ηρώων του 1940.
🇬🇷 Χρόνια Πολλά σε όλο τον ελληνισμό!

Στα τριάντα έξι χρόνια που υπηρετώ την εκπαίδευση, τόσο στον απαιτητικό στίβο των φροντιστηρίων όσο και στη δημόσια εκπαίδευση, έχω δει γενιές και γενιές μαθητών να περνούν από τα θρανία. Όμως, αυτό που παρατηρείται τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια, με αποκορύφωμα τη φετινή σχολική χρονιά, δεν έχει προηγούμενο.
Η πρωτοφανής αδιαφορία για τη μελέτη και η σχεδόν πλήρης αποστασιοποίηση από τη σχολική διαδικασία δεν αποτελούν πλέον τη μεμονωμένη εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Οι μαθητές που προσπαθούν, διαβάζουν και δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον έχουν μετατραπεί σε μια ισχνή μειοψηφία, αφήνοντας την εκπαιδευτική κοινότητα προβληματισμένη μπροστά σε μια βαθιά δομική αλλαγή.

Πριν από λίγες ημέρες, είδα στο κινητό μου ένα ειδοποιητήριο στο Viber από έναν άγνωστο αριθμό, που εμφάνιζε το λογότυπο μιας πολύ γνωστής πολυεθνικής εταιρείας ένδυσης. Το μήνυμα ήταν δελεαστικό και υποσχόταν εύκολα καθημερινά έσοδα, απλώς και μόνο αν πατούσα συνδέσμους για να κάνω «Like» σε συγκεκριμένα προϊόντα ή βίντεο.
Η πρώτη αντίδραση είναι πάντα η περιέργεια, όμως η ψηφιακή εποχή στην οποία ζούμε απαιτεί διπλή καχυποψία. Αυτή η προσωπική εμπειρία στάθηκε η αφορμή να ψάξω βαθύτερα τις σύγχρονες μεθόδους διαδικτυακής απάτης και να ανακαλύψω πόσο ευφάνταστοι αλλά και επικίνδυνοι έχουν γίνει οι επιτήδειοι που καραδοκούν πίσω από τις οθόνες μας.

Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στην τάξη, όταν ένας μαθητής σχολίασε με παράπονο πως οι ριζογκοφρέτες στο κυλικείο του σχολείου ήταν λίγα λεπτά ακριβότερες από ό,τι στις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ. Η αυθόρμητη αυτή παρατήρηση στάθηκε η αφορμή για να σταματήσουμε για λίγο το μάθημα και να ανοίξουμε μια διαφορετική κουβέντα.
Μια κουβέντα για την αξία των χρημάτων, για τις εποχές της δραχμής, αλλά κυρίως για το πώς οι οικονομικές σχέσεις των ανθρώπων καθορίζουν τον ίδιο τον κοινωνικό μας ιστό.

Στα θολά νερά του ποταμού Μάδρε ντε Ντιός, βαθιά στην τροπική λεκάνη του Αμαζονίου στη Βολιβία, εξελίσσεται σιωπηλά μια από τις πιο εφιαλτικές περιβαλλοντικές καταστροφές του πλανήτη μας. Εκεί που η βιοποικιλότητα κάποτε οργίαζε, σήμερα τόνοι τοξικών αποβλήτων χύνονται καθημερινά στις κοίτες των ποταμών, μολύνοντας ανεπανόρθωτα όχι μόνο το τρεχούμενο νερό αλλά και τον βαθύτερο υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής.
Στην καρδιά αυτής της οικολογικής τραγωδίας βρίσκεται ένα βαρύ, ασημένιο υγρό μέταλλο με εξαιρετικά επικίνδυνες ιδιότητες: ο υδράργυρος.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι τέσσερις εποχές του χρόνου δεν μοιράζονται τις ημέρες του έτους με απόλυτη δικαιοσύνη; Αφού η χρονιά έχει δώδεκα μήνες και τέσσερις εποχές, η λογική λέει πως κάθε μία θα έπρεπε να διαρκεί ακριβώς τρεις μήνες, δηλαδή περίπου ενενήντα μία ημέρες.
Κι όμως, αν συμβουλευτείτε ένα αστρονομικό ημερολόγιο, θα ανακαλύψετε μια εντυπωσιακή αδικία της φύσης: το Καλοκαίρι είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια εποχή του χρόνου στο Βόρειο Ημισφαίριο, ενώ ο Χειμώνας η μικρότερη!

Έχει τύχει σχεδόν σε όλους μας: η παρέα έχει μαζευτεί στο σπίτι, το φαγητό έχει κρυώσει και την ώρα που κάποιος ετοιμάζεται να βάλει το πιάτο στον φούρνο μικροκυμάτων, ακούγεται η κλασική κραυγή «Σταμάτα, έχει πιρούνι μέσα!».
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξεκινάει η αιώνια συζήτηση. Γιατί τελικά τα μέταλλα είναι ο «ορκισμένος εχθρός» της αγαπημένης μας συσκευής; Τι είναι αυτό που μετατρέπει ένα αθώο αλουμινόχαρτο ή μια χρυσή ρίγα στο αγαπημένο σου πιάτο σε μικρό εργαστήριο παραγωγής κεραυνών;
Ο ιστότοπος αυτός, χρησιμοποιεί μικρά αρχεία που λέγονται cookies τα οποία βοηθούν να βελτιωθεί η περιήγησή σας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι συμφωνείτε με αυτή την πολιτική...