ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κάθε μέρα χρησιμοποιούμε λέξεις μηχανικά, χωρίς να φανταζόμαστε το ιστορικό βάρος ή τις απίστευτες διαδρομές που έχουν διανύσει στον χρόνο. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η παγκόσμια πλέον ιταλική λέξη «ciao». Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι κάθε φορά που αποχαιρετάτε φιλικά κάποιον, του δηλώνετε πλήρη υποταγή;

Η ιστορία μας ξεκινά αιώνες πριν, στη γοητευτική Βενετία. Στη βενετσιάνικη διάλεκτο υπήρχε η έκφραση "sćiào vostro" (ή απλά "sćiào"). Η λέξη αυτή δεν ήταν άλλη από την εξέλιξη της λατινικής sclavus, η οποία στην επίσημη ιταλική γλώσσα έδωσε τη λέξη schiavo – που σημαίνει, πολύ απλά, «σκλάβος».

Γιατί ένας έμπειρος ναύτης και μερικές μεγάλες λαστιχένιες μπάλες κρεμασμένες από την κουπαστή ήταν οι μοναδικοί προστάτες ενός θρυλικού βαποριού, τη στιγμή που οι πανύψηλοι βράχοι του Ισθμού απείχαν μόλις λίγα εκατοστά από τα μάτια ενός έκπληκτου νεαρού;

«Παππού, γιατί έχεις κλείσει το κλιματιστικό; Θα σκάσουμε!» παραπονέθηκε ο μικρός Χάρης, αφήνοντας για λίγο το tablet του, καθώς η παρέα των εγγονών είχε μαζευτεί γύρω από την πολυθρόνα μου.

Χαμογέλασα και τους κοίταξα. «Αχ, βρε παιδιά... Έχετε μάθει όλοι στους είκοσι βαθμούς, αποστειρωμένοι μέσα σε ένα κλιματιζόμενο κουτί. Καλοκαίρι έχουμε! Πρέπει να νιώσετε την εποχή, την αλμύρα, τη ζέστη. Ξέρετε ότι παλιά τα καράβια δεν είχαν κλιματισμό και τα ταξίδια ήταν μια αληθινή περιπέτεια;»

«Χωρίς Air Condition, παππού; Και πώς παλεύατε τη ζέστη;» ρώτησε η Ελένη με απορία.

ΤΙΤΛΟΣ: Το θέατρο σκιών - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Στη σκηνή της καθημερινότητας, οι ρόλοι μοιάζουν συχνά προδιαγεγραμμένοι. Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει αόρατοι, παγιδευμένοι στις σκιές των άλλων, σαν απλοί παρατηρητές σε ένα έργο όπου οι άλλοι κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους; Αυτή ακριβώς την εσωτερική πάλη και την υπαρξιακή αναζήτηση πραγματεύεται το νέο τραγούδι «Το θέατρο σκιών», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στο κανάλι Ηχογραφήματα.

Με στίχους βαθιά βιωματικούς και αλληγορικούς, το κομμάτι μάς μεταφέρει πίσω από το λευκό σεντόνι μιας ζωής που μοιάζει με παράσταση ενός θεάτρου σκιών, όπου ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα να βρει την ταυτότητά του. Η παρομοίωση της πληγωμένης ύπαρξης με μια «ανεμώνη κομμένη σε ένα γυάλινο βάζο» αποτυπώνει με μοναδική ποιητική ευαισθησία την εύθραυστη φύση των συναισθημάτων μας, όταν στερούμαστε τις ρίζες και την ελευθερία μας.