ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Γιατί ένας έμπειρος ναύτης και μερικές μεγάλες λαστιχένιες μπάλες κρεμασμένες από την κουπαστή ήταν οι μοναδικοί προστάτες ενός θρυλικού βαποριού, τη στιγμή που οι πανύψηλοι βράχοι του Ισθμού απείχαν μόλις λίγα εκατοστά από τα μάτια ενός έκπληκτου νεαρού;

«Παππού, γιατί έχεις κλείσει το κλιματιστικό; Θα σκάσουμε!» παραπονέθηκε ο μικρός Χάρης, αφήνοντας για λίγο το tablet του, καθώς η παρέα των εγγονών είχε μαζευτεί γύρω από την πολυθρόνα μου.

Χαμογέλασα και τους κοίταξα. «Αχ, βρε παιδιά... Έχετε μάθει όλοι στους είκοσι βαθμούς, αποστειρωμένοι μέσα σε ένα κλιματιζόμενο κουτί. Καλοκαίρι έχουμε! Πρέπει να νιώσετε την εποχή, την αλμύρα, τη ζέστη. Ξέρετε ότι παλιά τα καράβια δεν είχαν κλιματισμό και τα ταξίδια ήταν μια αληθινή περιπέτεια;»

«Χωρίς Air Condition, παππού; Και πώς παλεύατε τη ζέστη;» ρώτησε η Ελένη με απορία.

ΤΙΤΛΟΣ: Το θέατρο σκιών - Official Audio Release (Στίχοι: Μάριος - Μουσική: ΤΝ)

Στη σκηνή της καθημερινότητας, οι ρόλοι μοιάζουν συχνά προδιαγεγραμμένοι. Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει αόρατοι, παγιδευμένοι στις σκιές των άλλων, σαν απλοί παρατηρητές σε ένα έργο όπου οι άλλοι κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους; Αυτή ακριβώς την εσωτερική πάλη και την υπαρξιακή αναζήτηση πραγματεύεται το νέο τραγούδι «Το θέατρο σκιών», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στο κανάλι Ηχογραφήματα.

Με στίχους βαθιά βιωματικούς και αλληγορικούς, το κομμάτι μάς μεταφέρει πίσω από το λευκό σεντόνι μιας ζωής που μοιάζει με παράσταση ενός θεάτρου σκιών, όπου ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα να βρει την ταυτότητά του. Η παρομοίωση της πληγωμένης ύπαρξης με μια «ανεμώνη κομμένη σε ένα γυάλινο βάζο» αποτυπώνει με μοναδική ποιητική ευαισθησία την εύθραυστη φύση των συναισθημάτων μας, όταν στερούμαστε τις ρίζες και την ελευθερία μας.

Φανταστείτε ένα μέρος στον κόσμο όπου κοιμάστε στην Ισπανία και ξυπνάτε στη Γαλλία, χωρίς να μετακινηθείτε ούτε ένα εκατοστό. Ένα κομμάτι γης που δεν το κατέκτησε ποτέ κανένας στρατός, αλλά το μοιράζονται δύο ευρωπαϊκές χώρες με ένα από τα πιο παράξενα συμβόλαια της ιστορίας.

Κι όμως, αυτό το μέρος υπάρχει, είναι ακατοίκητο, έχει μέγεθος όσο ένα μικρό γήπεδο ποδοσφαίρου και κάθε Φεβρουάριο και Αύγουστο αλλάζει επίσημα σημαία, δημάρχους και... υπηκοότητα. Καλώς ήρθατε στο Νησί των Φασιανών, το μοναδικό νησί-εκκρεμές του πλανήτη!

Αν σας έδιναν ένα κομμάτι συμπαγούς βράχου με το μέγεθος μιας νταλίκας και το βάρος 80 τόνων, πώς θα το μεταφέρατε 800 χιλιόμετρα μακριά χωρίς κανένα απολύτως μηχάνημα; Και το κυριότερο: πώς θα το ανεβάζατε σε ύψος 40 μέτρων, σε έναν χώρο τόσο στενό που δεν χωράνε παρά ελάχιστοι άνθρωποι για να σπρώξουν;

Όταν σκεφτόμαστε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, το μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα σε εξωπραγματικά μεγέθη, θεωρίες συνωμοσίας ή «χαμένη αρχαία τεχνολογία». Η αλήθεια, όμως, κρύβεται σε κάτι πολύ πιο γοητευτικό: στην απόλυτη επικράτηση της γεωμετρίας, της εφαρμοσμένης φυσικής και της ανθρώπινης οργανωτικής ιδιοφυΐας.