Είχαμε μόλις πάρει τους χάρακες και τους διαβήτες. Στον πίνακα σχεδιάζαμε μια γωνία και ψάχναμε τη διχοτόμο της – εκείνη τη δίκαιη γραμμή που τη χωρίζει τη γωνία σε δύο ίσες γωνίες, σαν να μοιράζεις μια πίτα σε δύο ίσα κομμάτια.
Ξαφνικά, ένας μαθητής ψιθύρισε: «Κύριε, κοιτάξτε έξω!»
Η βροχή είχε σταματήσει και ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του. Πάνω από τα σπίτια, είχε απλωθεί ένα τεράστιο, πεντακάθαρο ουράνιο τόξο. Το μάθημα στον πίνακα σταμάτησε, αλλά ένα άλλο, πολύ πιο εντυπωσιακό, μόλις άρχιζε.
Είπα στα παιδιά να αφήσουν για λίγο τα τετράδια.
«Βλέπετε αυτό το τόξο; τους ρώτησα. Δεν είναι εκεί κατά τύχη.»

Φανταστείτε ότι είστε υπάλληλος σε μια τηλεφωνική εταιρεία το 1930. Φτάνετε το πρωί στην εργασία σας, ανεβαίνετε στο γραφείο σας στον τέταρτο όροφο και ξεκινάτε τη βάρδια σας. Καθώς δουλεύετε, κοιτάζετε από το παράθυρο και παρατηρείτε κάτι παράξενο: το γειτονικό κτίριο φαίνεται να απομακρύνεται με ρυθμό σχεδόν ανεπαίσθητο. Όταν τελειώνετε τη δουλειά σας οκτώ ώρες μετά και βγαίνετε από την κεντρική πύλη, διαπιστώνετε ότι δεν βρίσκεστε στον ίδιο δρόμο από τον οποίο μπήκατε.
Όχι, δεν πρόκειται για οφθαλμαπάτη. Είναι η πραγματική ιστορία του κτιρίου της Indiana Bell στην Ιντιανάπολη, ένα επίτευγμα που απέδειξε ότι όταν οι αριθμοί είναι σωστοί, ακόμα και 11.000 τόνοι μπετόν και ατσαλιού μπορούν να εκτελέσουν έναν αργό, απόλυτα ελεγχόμενο χορό.
ΤΙΤΛΟΣ: Σαν μπόρα του νοτιά | Μουσική: ΤΝ | Βιντεοκλίπ: Δημιουργήθηκε με το Canva | ΣΤΙΧΟΙ: © 2026 Μάριος

Για εμάς τους μαθηματικούς, ο κόσμος είναι συνήθως ένα μέρος όπου η τάξη και η λογική κυριαρχούν. Αν θέλεις να περιγράψεις μια απλή σχέση μεταξύ δύο πραγμάτων, χρησιμοποιείς μια απλή συνάρτηση. Αν πας να περιπλέξεις τα πράγματα χωρίς λόγο, το σύμπαν της Στατιστικής σε τιμωρεί.
Είναι ο παλιός, χρυσός κανόνας: «Μην προσαρμόζεις το μοντέλο σου στις λεπτομέρειες, γιατί θα χάσεις την ουσία».
Όμως, στον κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης, αυτός ο κανόνας δεν καταρρίφθηκε απλώς• έγινε κομμάτια.

Υπήρχε μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, που τα απογεύματα δεν μετριούνταν σε «likes» και οι ώρες δεν χάνονταν στο ατέρμονο σκρολάρισμα μιας οθόνης. Ήταν η εποχή της αλάνας, του σπασμένου γόνατου και της προσμονής για το πότε θα πέσει ο ήλιος, ώστε η γειτονιά να γεμίσει φωνές.
Τότε που το Netflix ή η Cosmote TV ήταν η διήγηση του παππού και το «multiplayer» ήταν ένας κύκλος από φίλους κάτω από το φως του φεγγαριού μιας καλοκαιριάτικης βραδιάς.
Αυτό το τραγούδι είναι η κραυγή για την ψυχική πίεση και το άγχος της επιβίωσης. Για όλους τους σύγχρονους μαραθωνοδρόμους της δουλειάς και των υποχρεώσεων...

Έχετε παρατηρήσει τελευταία ότι η αγαπημένη σας σοκολάτα έχει συρρικνωθεί; Ή ότι η σακούλα με τα πατατάκια που αγοράζετε συχνά, παρόλο που φαίνεται ίδια, περιέχει λιγότερα γραμμάρια; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε έχετε γίνει μάρτυρες ενός φαινομένου που ονομάζεται shrinkflation. Πρόκειται για έναν έξυπνο τρόπο κρυφής αύξησης των τιμών, και σήμερα θα το ξεδιαλύνουμε παρέα.
Ουσιαστικά, το shrinkflation είναι η αντίστροφη όψη του πληθωρισμού. Αντί οι τιμές να ανεβαίνουν φανερά, η ποσότητα του προϊόντος που παίρνουμε για τα ίδια χρήματα μειώνεται.

Ευχαριστούμε την εταιρεία 3Τ-Πολυδομική για τη φιλοξενία που μας προσφέρει στο server της, και για το έτος


Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 386 guests και κανένα μέλος
Η φράση «Πράσινα Άλογα» σημαίνει τερατολογίες, υπερβολές. Προέρχεται από τη φράση πράσσειν άλογα – όπου πράσσειν το απαρέμφατο του ρήματος πράσσω (= πράττω, κάνω) και άλογα τα χωρίς λογική.
Επίσης κατά την αρχαιότητα, το άλογα χρησιμοποιούνταν για τα ζώα του στρατεύματος, σε αντιδιαστολή με τα έλλογα όντα, τους στρατιώτες. Και επειδή τα ζώα του στρατεύματος ήταν συνήθως ίπποι, οι δύο λέξεις ίπποι και άλογα τελικά ταυτίστηκαν.«Ο τόπος μας»
Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας - φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα. Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ' αλέτρι καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες. Κάτω απ' τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο. Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ' ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ' ανώφλια είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ' τα κεριά του Πάσχα - μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι γυρίζοντας απ' την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ' το ξερό πηγάδι βγαίνουν τ' αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.Γιάννης Ρίτσος
Ο ιστότοπος αυτός, χρησιμοποιεί μικρά αρχεία που λέγονται cookies τα οποία βοηθούν να βελτιωθεί η περιήγησή σας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι συμφωνείτε με αυτή την πολιτική...