ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η ξεχωριστή μπίρα από μανιτάρια με το όνομα "Shiitake Mushroom Beer" είναι μια πατέντα ελληνική με καταγωγή από τον Πισσώνα της Εύβοιας. Δύο απόφοιτοι γεωπόνοι του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Λευτέρης Λαχουβάρης και ο Θανάσης Μαστρογιάννης σε συνεργασία με συνάδελφό τους από το Βέλγιο, χρησιμοποιώντας μανιτάρια λεντινούλα ανακάλυψαν τη μανιταρομπίρα.

Οι δύο φίλοι είναι ιδρυτές της εταιρίας «Μανιτάρια Δίρφυς» και κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τη μπίρα από μανιτάρια το καλοκαίρι του 2011, σε καταστήματα γκουρμέ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με σκοπό βέβαια τη διάθεση του νέου προϊόντος και σε άλλα καταστήματα τροφίμων.

Η μανιταρομπίρα παρασκευάζεται από μανιτάρια λεντινούλα, τα οποία αναμιγνύονται σε αποξηραμένη μορφή με το λυκίσκο και τη βίνη, σε μια ιδιαίτερη παραδοσιακή Βελγική συνταγή, σε μικροζυθοποιείο του Βελγίου. Τα μανιτάρια λεντινούλα είναι γνωστά για τις ευεργετικές τους ιδιότητες λόγω των πολυσακχαριτών και της ουσίας Lentinan που περιέχουν. Τα εκχυλίσματα και το άρωμά τους παραμένουν στη φιάλη για περίπου τρεις μήνες που διαρκεί η ζύμωση. Η μπίρα παίρνει ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα κι ένα περίεργο άρωμα βοτάνων το οποίο οφείλεται στις αρωματικές ουσίες του συγκεκριμένου είδους μανιταριού. Η μπίρα εκτός από το άρωμα διαθέτει «τσιμπήματα» πικράδας καθώς επίσης και κάποια διακριτική οξύτητα.

Όπως δήλωσε ο κ. Λαχουβάρης, μέσα στον επόμενο μήνα η εταιρία θα κυκλοφορήσει ένα νέο σνακ λαζανόφυλλων με γεύση μανιταριού, ψημένα στο φούρνο. Ήδη τα λαζανόφυλλα φτιάχνονται στη Χίο με πάπρικα και ντομάτα και είναι πολύ δημοφιλή.

Η εταιρία «Μανιτάρια Δίρφυς» ξεκίνησε τη λειτουργία της το 2003 κατασκευάζοντας την πρώτη και μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής μανιταριών στην Ελλάδα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η εταιρία επεκτάθηκε και απέκτησε συνεργασίες με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και άλλα ερευνητικά κέντρα τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού. Μεταξύ των άλλων ένα τμήμα της, το «Dirfis Health" ασχολείται με τις φαρμακευτικές ιδιότητες που έχουν κάποια είδη μανιταριών στη χώρα μας.

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.

Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.

Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.

Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.