ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η νανοτεχνολογία και η ιατρική είναι δύο τομείς οι οποίοι ήδη έχουν αρχίσει να «συνεργάζονται» στενά, και ένα από τα πλέον σίγουρα «στοιχήματα» για το κοντινό μέλλον είναι η ανάπτυξη νανορομπότ τα οποία θα εισάγονται στο σώμα των ασθενών για ιατρικούς/ θεραπευτικούς σκοπούς.

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του κόσμου όσον αφορά στο συγκεκριμένο αντικείμενο, ωστόσο, είναι το πώς ακριβώς θα κινούνται αυτά τα νανορομπότ. Σε paper που δημοσιεύθηκε στο ACS Nano, ομάδα ισραηλινών και γερμανών ερευνητών (από το Technion- Israel Institute of Technology και το Πανεπιστήμιο της Στουγκάρδης) ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν μία νανοπροπέλα η οποία μπορεί να κινείται μέσα σε ζελατινοειδές υλικό- αντίστοιχο του περιβάλλοντος στο εσωτερικό ενός ζωντανού οργανισμού.

Η προπέλα είναι φτιαγμένη από πυρίτιο και νίκελ έχει διάμετρο 70 νανομέτρων και μήκος 400. «Εάν συγκρίνετε τη διάμετρο (των νανοπροπελών) με ένα ανθρώπινο κύτταρο αίματος, οι προπέλες είναι 100 φορές μικρότερες» αναφέρει ο Πέερ Φίσερ, μέλος της ερευνητικής ομάδας- για την ακρίβεια είναι τόσο μικρές που η κίνησή τους μπορεί να επηρεαστεί από την κίνηση κοντινών μορίων.

Η ομάδα γνώριζε ότι οι μικροσκοπικές προπέλες τέτοιου είδους μπορούν να κινηθούν αρκετά καλά μέσα στο νερό, ωστόσο για να διαπιστωθεί εάν μπορούν να κάνουν το ίδιο μέσα σε ζωντανούς οργανισμούς χρησιμοποίησε υαλουρονάνη, ενώ παράλληλα έλεγε την κίνησή τους μέσω ενός σχετικά αδύναμου μαγνητικού πεδίου.

Αλγόριθμοι που μεταβάλουν την εικόνα σε μια οθόνη, ανάλογα με τη συνταγή γυαλιών του χρήστη, βρίσκεται στην «καρδιά» της τεχνολογίας που αναπτύσσουν ερευνητές του University of California, Berkeley, σε συνεργασία με επιστήμονες του ΜΙΤ και της Microsoft.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ΜΙΤ Technology Review, ο αλγόριθμος αλλάζει το φως από το κάθε μεμονωμένο πίξελ μέσω ενός φίλτρου φωτός μπροστά στην οθόνη, έτσι ώστε οι ακτίνες φωτός να φτάνουν στον αμφιβληστροειδή χιτώνα με τρόπο που έχει ως αποτέλεσμα καθαρή εικόνα. Η κεντρική ιδέα, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι να προβλέπεται πώς ένα μάτι (για παράδειγμα, με μυωπία) θα παραμορφώνει την εικόνα (κάτι που διορθώνουν τα γυαλιά) και να την αλλάζει προληπτικά, έτσι ώστε ο θεατής να την βλέπει καθαρά.

Κατά τον Μπράιαν Μπάρσκι, καθηγητή επιστήμης υπολογιστών και έναν από τους συντελεστές του σχετικού paper, στην ουσία είναι σαν να αλλάζει αυτό που πρόκειται να κάνει η οπτική του ματιού. Η συγκεκριμένη τεχνική, πέρα από το να βοηθά ανθρώπους με απλά/ συνηθισμένα προβλήματα όρασης να χρησιμοποιούν οθόνες χωρίς γυαλιά, ενδεχομένως να φανεί χρήσιμη και σε άτομα με πιο σημαντικά προβλήματα, τα οποία δεν διορθώνονται με φακούς επαφής ή γυαλιά. Αν και παρόμοιες μέθοδοι έχουν δοκιμαστεί και στο παρελθόν, η νέα αυτή προσέγγιση έχει αποτέλεσμα καθαρότερη εικόνα με υψηλό contrast.

Τελικά οι ιπτάμενοι δίσκοι δεν θα είναι προνόμιο των εξωγήινων. Η NASA κατασκευάζει τον δικό της ιπτάμενο δίσκο, ο οποίος προορίζεται να χρησιμοποιηθεί σαν σκάφος δοκιμών για μελλοντικές πτήσεις προς τον πλανήτη Άρη.

Ο ιπτάμενος δίσκος της NASA ονομάζεται LDSD (Low-Density Supersonic Decelerator), για την κίνησή του χρησιμοποιεί πυραύλους και η συναρμολόγησή του ολοκληρώθηκε στις εγκαταστάσεις Pacific Missile Range Facility του Αμερικανικού Ναυτικού, στη Χαβάη.

Το LDSD πρόκειται να εκτελέσει δοκιμές και προσομοιώσεις διάρκειας τριών εβδομάδων, πριν πραγματοποιηθεί η παρθενική του πτήση στις 3 Ιουνίου. Σκοπός του προγράμματος, που ολοκληρώθηκε υπό την εποπτεία του Jet Propulsion Laboratory της NASA, είναι η διερεύνηση καινοτόμων τεχνολογιών οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε αποστολές προς τον Άρη.

Η δοκιμαστική πτήση του Ιουνίου θα περιλαμβάνει ένα αερόστατο το οποίο θα μεταφέρει το όχημα της δοκιμής σε ύψος 36,576 χιλιομέτρων (120.000 πόδια). Εκεί, το όχημα θα αφεθεί στο κενό και οι ενσωματωμένες ρουκέτες προώθησης θα αναλάβουν να το φέρουν σε ύψος 54,864 χιλιομέτρων (180.000 πόδια), επιτυγχάνοντας επιτάχυνση της τάξης των 4 Mach. Σε αυτό το ύψος το LDSD πρόκειται να εκτελέσει μια σειρά αυτοματοποιημένων δοκιμών.