ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ένας νέος κινητήρας ιόντων αναπτύσσεται στα εργαστήρια της NASA για την αποστολή που θα μεταφέρει αστεροειδή κοντά στη Σελήνη...

Ο διοικητής της NASA Τσαρλς Μπόλντεν επιθεώρησε το πρωτότυπο ενός φουτουριστικού «κινητήρα ιόντων», ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί στην αποστολή που θα αναλάβει να συλλάβει έναν αστεροειδή και να τον μεταφέρει κοντά στη Σελήνη γύρω στο 2019.

Οι κινητήρες ιόντων έχουν χρησιμοποιηθεί τα τελευταία χρόνια σε αρκετές μη επανδρωμένες αποστολές, όπως η αποστολή Dawn της NASA που εξερευνά τον αστεροειδή Εστία και τον πλανήτη-νάνο Δήμητρα.

Σε αντίθεση με τους πυραυλοκινητήρες, οι οποίοι προσφέρουν μεγάλη προωστική ισχύ αλλά λειτουργούν για μικρό χρονικό διάστημα, οι κινητήρες ιόντων λειτουργούν για πολλούς μήνες συνεχόμενα και εκπέμπουν έναν σταθερό αλλά αδύναμο πίδακα φορτισμένων ατόμων.

Πετυχημένη ήταν η δοκιμαστική πτήση ενός επιβατικού αεροσκάφους που κάλυψε απόσταση 800 χλμ με ένα νέο επαναστατικό αυτόνομο σύστημα πλοήγησης. Το σκάφος κινήθηκε σε αεροδιαδρόμους που χρησιμοποιούν τα επιβατικά αεροσκάφη και τον έλεγχό του είχε ένας πιλότος που βρισκόταν σε ένα γραφείο στο έδαφος.

Το νέο σύστημα αναπτύσσουν επιστήμονες του προγράμματος ASTRAEA που χρηματοδοτείται από τη βρετανική κυβέρνηση καθώς και από επτά μεγάλες εταιρείες αεροναυτικής όπως η British Aerospace Jestream. Στόχος τους είναι η ανάπτυξη ενός προηγμένου συστήματος αυτόνομης πλοήγησης για χρήση σε επιβατικά αεροσκάφη. Ενα σύστημα που θα είναι αρκετά βήματα πιο μπροστά από τον «αυτόματο πιλότο» ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα στις πτήσεις επιβατικών αεροσκαφών.

Πριν από έναν μήνα το νέο σύστημα τοποθετήθηκε σε ένα επιβατικό αεροσκάφος 19 θέσεων αλλά οι λεπτομέρειες της πτήσης δημοσιοποιήθηκαν τώρα. Το σκάφος ξεκίνησε από το Λανκασάιρ στην Αγγλία και ολοκλήρωσε την πτήση του στην πόλη Ινβερνές στη Σκοτία. Στο σκάφος επέβαιναν ένας πιλότος και τεχνικοί. Η απογείωση έγινε από τον πιλότο, ο οποίος αμέσως μόλις το σκάφος βρέθηκε στον αέρα, έθεσε σε λειτουργία το αυτόνομο σύστημα πλοήγησης. Το σκάφος κάλυψε χωρίς κανένα πρόβλημα τη διαδρομή και ο πιλότος πήρε ξανά τον έλεγχό του μόνο για τη διαδικασία της προσγείωσης.

Στόχος της συγκεκριμένης πτήσης ήταν να δοκιμαστεί ο μηχανισμός «εντοπισμού-αποφυγής» του συστήματος. Το κατά πόσο δηλαδή μπορεί το σύστημα να διατηρεί τις σωστές αποστάσεις από άλλα αεροσκάφη που κινούνται στον ίδιο αεροδιάδρομο με εκείνο και κυρίως αν μπορεί να εντοπίζει κάποιο πιθανό «εμπόδιο» ή κίνδυνο και να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για να τον αποφύγει. Σε αυτό το στάδιο των δοκιμών οι ερευνητές επέλεξαν να μην θέσουν το σύστημα σε πραγματικές συνθήκες κινδύνου.