ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ένας άντρας πηγαίνει στο σοφό ραβίνο παρακαλώντας να τον βοηθήσει.

- Ραβίνε, του λέει, κοντεύω να τρελαθώ. Εγώ, η γυναίκα μου και τα έξι παιδιά μας, ζούμε σε ένα μικρό δωμάτιο. Δεν υπάρχει χώρος να στρίψεις. Ο θόρυβος και ο συνωστισμός κοντεύουν να μας τρελάνουν όλους. Δεν ξέρω τι να κάνω.

- Έχεις κατσίκα; τον ρωτάει ο ραβίνος.

- Ναι, απαντάει ο άντρας.

- Να τη βάλεις μέσα στο σπίτι, του λέει ο ραβίνος.

- Τι εννοείς να τη βάλω μέσα στο σπίτι; Μόλις τώρα δε σου εξήγησα ότι δεν υπάρχει χώρος να στρίψεις εκεί μέσα;

- Ζήτησες τη συμβουλή μου, έτσι δεν είναι; του απαντάει αυστηρά ο ραβίνος.

- Βέβαια, βέβαια, παραδέχεται ο άντρας πειθήνια.

Πηγαίνει στο σπίτι του και βάζει την κατσίκα μέσα. Μία εβδομάδα αργότερα ο άντρας επισκέπτεται ξανά το ραβίνο, αυτή τη φορά βρίσκεται σε ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση.

- Ραβίνε μου, του λέει, δεν αξίζει μία τέτοια ζωή. Τώρα εκτός από όλα τα άλλα που γνωρίζεις, έχουμε να καθαρίζουμε και την κοπριά της κατσίκας. Δεν αντέχω άλλο.

Οι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους, όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά.

Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;». Αντί όμως αυτό, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό ρώτησε:

- Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό;

Οι απαντήσεις που έδωσαν οι φοιτητές κυμάνθηκαν από 200 έως 600 γραμμάρια.

Τότε ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε:

- Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα κρατάω το ποτήρι. Αν το κρατάω ψηλά για ένα λεπτό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν το κρατήσω έτσι για μια ώρα, θα αρχίσει να πονάει το χέρι μου. Αν το κρατήσω για μια μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει. Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατώ τόσο βαρύτερο γίνεται.

Ο καθηγητής συνέχισε λέγοντας:

- Τα άγχη, οι ανησυχίες και τα προβλήματα της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού. Αν τα σκέφτεστε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν συμβαίνει τίποτα κακό. Αν τα σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αρχίζουν να σας βλάπτουν. Και αν τα σκέφτεστε όλη την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αισθανθείτε ότι σας παραλύουν και ότι σας καθιστούν ανίκανους να κάνετε οτιδήποτε άλλο.

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος κτηματίας, που δεν είχε κανέναν άλλον στον κόσμο, παρά τον μονάκριβο γιο του. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φοβητσιάρης, φοβόταν ακόμα και την ίδια του τη σκιά. Ένα βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο: πως το γιό του τον έφαγε ένα λιοντάρι. Ο κτηματίας φοβήθηκε πάρα πολύ κι επειδή δεν ήθελε το όνειρο αυτό να βγει αληθινό, κάλεσε τους καλύτερους μαστόρους κι έχτισε ένα σπίτι με πολλά δωμάτια, σωστό παλάτι.

Το μέγαρο αυτό όμως είχε τα παράθυρά του πολύ ψηλά, τις πόρτες του πάντα κλειδωμένες και περιστοιχιζόταν από έναν ψηλό φράχτη. Εκεί μέσα κρατούσε κλειδωμένο το μοναχογιό του ο κτηματίας. Και για να μη στενοχωριέται το παιδί, ο κτηματίας κάλεσε ένα σπουδαίο ζωγράφο και του ζήτησε να ζωγραφίσει όλους τους τοίχους του σπιτιού.

Ο ζωγράφος γέμισε τους τοίχους με όλων των ειδών τις ζωγραφιές: με θάλασσες όπου κολυμπούσαν φάλαινες και δελφίνια, με τον ουρανό όπου πετούσαν πλήθος πουλιά, με άγρια και πυκνά δάση όπου τριγυρνούσαν δεκάδες αγρίμια.