ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ποιος είναι ο ελάχιστος χρόνος που πρέπει να δει κανείς κάτι για να προλάβει να το «δει» και ο εγκέφαλός του; Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ πιο γρήγορος, από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, στο να επεξεργάζεται εικόνες που το μάτι έχει δει για ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου.

Συγκεκριμένα, ερευνητές του αμερικανικού πανεπιστημίου ΜΙΤ για πρώτη φορά βρήκαν ότι ο εγκέφαλος είναι σε θέση να επεξεργαστεί εικόνες, τις οποίες τα ανθρώπινα μάτια είδαν μόλις επί 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου, ενώ προηγούμενες μελέτες είχαν τοποθετήσει αυτό το «κατώφλι» στα 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Κάτω από τα 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου, ο εγκέφαλος στην ουσία δεν «βλέπει», αλλά μαντεύει στην τύχη.

Οι νευροεπιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια εγκεφαλικών και γνωσιακών επιστημών Μαίρη Πότερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα αντίληψης και προσοχής «Attention, Perception and Psychophysics», έκαναν πειράματα με μια ομάδα εθελοντών, από τους οποίους ζήτησαν να βλέπουν σε μια οθόνη υπολογιστή διαδοχικές εικόνες, κάθε μια από τις οποίες βρισκόταν στο οπτικό πεδίο τους από 13 έως 80 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Οι εθελοντές έπρεπε να εντοπίσουν κάποια συγκεκριμένη εικόνα, π.χ. ενός πικνίκ, ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Αν και η αντιληπτική και επεξεργαστική οπτική ικανότητα του εγκεφάλου συνεχώς μειωνόταν, όσο αντίστοιχα μειωνόταν και η διάρκεια που ο εθελοντής έβλεπε την εικόνα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος απέδειξε ότι ήταν ικανός να «δει» ακόμα και εικόνες που δεν διαρκούσαν πάνω από τα 13 «μιλισεκόντ».

Όλοι ξέρουμε ότι ελάχιστα πράγματα μπορούμε να θυμηθούμε από την παιδική μας ηλικία - και πολλά από αυτά είναι αμφίβολο κατά πόσο αποτελούν αυθεντικές και αξιόπιστες αναμνήσεις.

Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μνήμη των παιδιών αρχίζει να ξεθωριάζει με επιταχυνόμενο ρυθμό από την ηλικία περίπου των επτά ετών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Πατρίτσια Μπάουερ του Κολλεγίου Έμορι της Ατλάντα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο εξειδικευμένο περιοδικό για θέματα μνήμης "Memory", σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν στο εργαστήριο 83 παιδιά επί περίπου έξι χρόνια, από την ηλικία των τριών έως των εννέα ετών.

Η έρευνα έδειξε ότι τα περισσότερα τρίχρονα παιδιά είναι σε θέση να θυμηθούν πάρα πολλά πράγματα που τους έχουν συμβεί πριν από ένα χρόνο και αυτές οι αναμνήσεις (σε ποσοστό 63% έως 72%) μπορούν να διαρκέσουν έως την ηλικία των πέντε ή έξι ετών. Όμως, από την ηλικία των επτά ετών οι αναμνήσεις σβήνουν πλέον και, όσο περνάνε τα χρόνια, η λεγόμενη «παιδική αμνησία» χειροτερεύει.

Ήδη στην ηλικία των οκτώ έως εννέα ετών τα περισσότερα παιδιά θυμούνται μόνο το ένα τρίτο (γύρω στο 35%) των εμπειριών που είχαν πριν την ηλικία των τριών ετών.

Η βασική αιτία που συμβαίνει αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι τότε περίπου αλλάζει ο τρόπος δημιουργίας αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Πριν την ηλικία των επτά ετών, οι μνήμες σχηματίζονται με ένα πιο ανώριμο τρόπο στον εγκέφαλο, χωρίς τα μικρά παιδιά να έχουν μια αίσθηση χώρου ή χρόνου στις «αυτοβιογραφικές» αναμνήσεις τους. Όσο όμως τα παιδιά μεγαλώνουν, τόσο περισσότερο σχηματίζουν μνήμες με πιο ενήλικο και γνήσια αυτοβιογραφικό τρόπο.

Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... καλύτερο άνθρωπο!

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο».

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ' όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ.

Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.